ble3d
19-07-10, 12:13
***
ระยะหลังๆ ที่สามเกลอถูกนำมาพิมพ์ใหม่ เนื่องจากกระแสแรงจนหยุดไม่อยู่ หรือราคาสามเกลอเก่าๆ ก็พุ่งสูงขึ้น (อย่างน่าเกลียด) มีข้อสังเกตของผมอย่างหนึ่งก็คือ รูปเล่มของสามเกลอรุ่นใหม่มักเน้นความหรูจนเกินเหตุ
เทียบกับของผดุงฯ ที่ทุกท่านคงมีติดบ้านแ่น่นอน เนื่องจากพิมพ์ซ้ำแล้วซ้ำอีกในรูปแบบเดิม ก็จะพบว่า ของผดุงฯ มีความรู้สึกน่าหยิบจับมาอ่านมากกว่า อย่างเช่นที่ผมไม่ชอบสามเกลอพิมพ์ใหม่ก็คือ ไม่รู้จะทำปกหนาไปทำพระแสงอะไร ทำให้เพิ่มน้ำหนักของหนังสือแล้วก็เปิดอ่านลำบากพอควร (แฮ่ ผมไม่ออกชื่อสำนักก็แล้วกัน เดี๋ยวจะเคืองกันเปล่าๆ)
อันนี้ทางสนพ. บางเจ้าอาจจะค้านว่า เอ้า ก็ปกหนามันทนทานกว่าไง เอ่อ อันนี้ผมก็รับฟังนะ แต่ก็ค้านอยู่ดีว่า หนังสือมันคงไม่ต้องไปหมกดินหมกทรายที่ไหน ก็ไม่จำเป็นต้องทนทานขนาดนั้นก็ได้
ปกของผดุงฯ ผมว่าเนื้อกระดาษแม้จะบางไปหน่อย แต่มันให้อารมณ์ในการอ่านมากกว่า หรือให้คำนิยามของ "หนังสือปกอ่อน" ได้เต็มๆ
ส่วนเนื้อในนั้น กระดาษของผดุงฯ ก็ถูกใจผมอีกแหละ คือไม่หนามากเกินไป ผิดกับพวกสามเกลอใหม่ที่สนพ.อื่นทำออกมา ก็มีกระดาษเนื้อในหนาทำพระแสงอะไรก็ไม่ทราบอีก แม้ว่าของผดุงฯ เนื้อกระดาษจะค่อนข้างออกสีน้ำตาล ราคาต้นทุนการผลิตคงไม่แพงนัก แต่ผมก็ว่ามันอ่านสบายตาดี (ของถูกใช่ว่าจะไม่ดีเสมอไป)
ส่วนที่ผดุงฯ กินขาดคือ การใช้ตัวเรียงแบบสมัยเก่า ทำให้เว้นวรรคหรือตัวหนังสือใหญ่ อ่านง่าย อันนี้เหตุผลเดาไม่ยาก คือเขาขี้เกียจพิมพ์ใหม่ ก็ใช้เพลทเดิมไปเรื่อยๆ นั่นแหละ (เพลทคือตัวทำซ้ำในโรงพิมพ์นั่นแหละครับ เป็นแผ่นคล้ายๆ สังกะสีเรียบๆ แผ่นใหญ่ๆ) แต่ก็ส่งผลดีให้กับความคลาสสิคและดูโบราณสมกับเนื้อหาในหนังสือ
อันนี้สนพ.ที่นำมาทำใหม่หมดสิทธิ์จะใช้ยุทธวิธีนี้เลย เพราะต้องมาพิมพ์ในคอมพิวเตอร์แล้วจัดหน้าใหม่ หมดความขลังไปแยะ แต่ก็ทำไงได้ จะให้กูนั่งทำตัวเรียงแบบโบราณหรือไงวะ 555 (สนพ.ด่ากลับมา)
รวมความแล้วว่า ผมชอบของผดุงฯ ในแง่ของกระดาษปก, กระดาษเนื้อใน และตัวเรียงแบบโบราณของเขาน่ะครับ แต่ข้อเสียของผดุงฯ ก็คือ ทำต้นฉบับตกหล่นหายไปแยะพอควร (ฮิฮิ)
http://www.thai3d.net/web/modules/Forums/images/smiles/liv_logo.gif
ระยะหลังๆ ที่สามเกลอถูกนำมาพิมพ์ใหม่ เนื่องจากกระแสแรงจนหยุดไม่อยู่ หรือราคาสามเกลอเก่าๆ ก็พุ่งสูงขึ้น (อย่างน่าเกลียด) มีข้อสังเกตของผมอย่างหนึ่งก็คือ รูปเล่มของสามเกลอรุ่นใหม่มักเน้นความหรูจนเกินเหตุ
เทียบกับของผดุงฯ ที่ทุกท่านคงมีติดบ้านแ่น่นอน เนื่องจากพิมพ์ซ้ำแล้วซ้ำอีกในรูปแบบเดิม ก็จะพบว่า ของผดุงฯ มีความรู้สึกน่าหยิบจับมาอ่านมากกว่า อย่างเช่นที่ผมไม่ชอบสามเกลอพิมพ์ใหม่ก็คือ ไม่รู้จะทำปกหนาไปทำพระแสงอะไร ทำให้เพิ่มน้ำหนักของหนังสือแล้วก็เปิดอ่านลำบากพอควร (แฮ่ ผมไม่ออกชื่อสำนักก็แล้วกัน เดี๋ยวจะเคืองกันเปล่าๆ)
อันนี้ทางสนพ. บางเจ้าอาจจะค้านว่า เอ้า ก็ปกหนามันทนทานกว่าไง เอ่อ อันนี้ผมก็รับฟังนะ แต่ก็ค้านอยู่ดีว่า หนังสือมันคงไม่ต้องไปหมกดินหมกทรายที่ไหน ก็ไม่จำเป็นต้องทนทานขนาดนั้นก็ได้
ปกของผดุงฯ ผมว่าเนื้อกระดาษแม้จะบางไปหน่อย แต่มันให้อารมณ์ในการอ่านมากกว่า หรือให้คำนิยามของ "หนังสือปกอ่อน" ได้เต็มๆ
ส่วนเนื้อในนั้น กระดาษของผดุงฯ ก็ถูกใจผมอีกแหละ คือไม่หนามากเกินไป ผิดกับพวกสามเกลอใหม่ที่สนพ.อื่นทำออกมา ก็มีกระดาษเนื้อในหนาทำพระแสงอะไรก็ไม่ทราบอีก แม้ว่าของผดุงฯ เนื้อกระดาษจะค่อนข้างออกสีน้ำตาล ราคาต้นทุนการผลิตคงไม่แพงนัก แต่ผมก็ว่ามันอ่านสบายตาดี (ของถูกใช่ว่าจะไม่ดีเสมอไป)
ส่วนที่ผดุงฯ กินขาดคือ การใช้ตัวเรียงแบบสมัยเก่า ทำให้เว้นวรรคหรือตัวหนังสือใหญ่ อ่านง่าย อันนี้เหตุผลเดาไม่ยาก คือเขาขี้เกียจพิมพ์ใหม่ ก็ใช้เพลทเดิมไปเรื่อยๆ นั่นแหละ (เพลทคือตัวทำซ้ำในโรงพิมพ์นั่นแหละครับ เป็นแผ่นคล้ายๆ สังกะสีเรียบๆ แผ่นใหญ่ๆ) แต่ก็ส่งผลดีให้กับความคลาสสิคและดูโบราณสมกับเนื้อหาในหนังสือ
อันนี้สนพ.ที่นำมาทำใหม่หมดสิทธิ์จะใช้ยุทธวิธีนี้เลย เพราะต้องมาพิมพ์ในคอมพิวเตอร์แล้วจัดหน้าใหม่ หมดความขลังไปแยะ แต่ก็ทำไงได้ จะให้กูนั่งทำตัวเรียงแบบโบราณหรือไงวะ 555 (สนพ.ด่ากลับมา)
รวมความแล้วว่า ผมชอบของผดุงฯ ในแง่ของกระดาษปก, กระดาษเนื้อใน และตัวเรียงแบบโบราณของเขาน่ะครับ แต่ข้อเสียของผดุงฯ ก็คือ ทำต้นฉบับตกหล่นหายไปแยะพอควร (ฮิฮิ)
http://www.thai3d.net/web/modules/Forums/images/smiles/liv_logo.gif