ออกกำลังกันเถอะ

[นักอ่านชั้นอะ]

ไปโม้เรื่องการออกกำลังกายในกระทู้หนังสือสามเกลอของครูโก๋ กลัวว่าจะเป็นการพากระทู้กลายพันธุ์ :rolleyes: ก็เลยขอตั้งกระทู้ใหม่ชวนเพื่อนๆ ออกกำลังกันครับ :) :)

ขอเริ่มเล่าเรื่องตัวเองก่อนเลย (ก๊อปปี้มาจากกระทู้โน้นนะครับ)

[นักอ่านชั้นอะ]

อยากให้เกิดไฟที่จะดูแลตัวเองกันน่ะครับ พลกับนิกรก็ยังออกกำลังสม่ำเสมอ (เรื่อง หนุมานแผลงฤทธิ์) เจ้าคุณยังเตะปี๊ปไหว (ส่วน อ.เบิ้ลก็ยังตีแบดเพื่อเหล่หญิง...โหย...) แถมยังผจญภัยกับสามเกลอได้เรื่อยๆ ผมเองเวลาอ่านถึงพฤติการณ์ที่คณะพรรคต้องไปผจญภัยต่างๆ แล้ว ก็ลองเทียบกับตัวเองดูว่า ถ้าเป็นเราจะไหวไหม รอดมั้ยเนี่ย อะไรทำนองนี้ รู้ว่าเรื่องแต่ง แต่ก็อยากเทียบดู แล้วก็พบว่าไม่ไหวแน่

ก่อนผมจะมาถึงตรงนี้ก็หืดขึ้นคอล่ะครับ คุณ tussan (ย่อมาจาก tussanai แน่เลย) เมื่อ 10 ปีก่อน ผมเพิ่งอายุ 31 แต่ไม่ได้เล่นกีฬาอะไรเลยมานานมากตั้งแต่แต่งงาน (ออกกำลังบ้างนิดหน่อย แฮ่ม... ถูบ้าน ซักผ้า ฯลฯ) ตัวกลมฉุเป็นหมี ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ชวนภรรยาไปตีแบด ซึ่งเป็นกีฬาที่ผมเล่นมาแต่วัยรุ่น วันแรกที่ไป ได้แต่ยืนตี อย่าว่าแต่จะวิ่งเลยครับ ก้าวขายังไม่ออก บอกภรรยาว่า ให้ตีมาในรัศมีวงแขนผมนะ นอกรัศมีผมไม่รับ ก็ดวลกันมาเรื่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ตีไปไหนก็ไปทัน

ส่วนฟุตบอล (ฟุตซอลน่ะครับ) ปีก่อนที่ทำงานก็มีชวนกันไปเล่น สนามเล็กๆ นี่แหละ อัดลงไปข้างละ 7 คน เพราะ 5 คนตามกติกาแล้ววิ่งไม่ไหว ผมว่าไปกับเขา 5 นาทียกมือขอเปลี่ยนออก รู้สึกทุเรศตัวเองเต็มที เพราะที่ทำงานก็ไม่ใช่เด็กๆ ก็วัยไล่ๆ กัน เขาก็ยังไหว ก็เลยนัดกันเล่นเสมอๆ เดือนละ 1-2 ครั้ง (ต้องรอให้ทีมงานฝ่ายขายกลับเข้าบริษัทถึงจะนัดได้) ตอนนี้ยืนระยะได้แล้ว

[นักอ่านชั้นอะ]

ส่วนกอล์ฟนี่ ก็เล่นกับที่ทำงานครับ แต่ได้ตีไม่บ่อย ไม่มีก๊วนประจำ เดือนนึงได้ 1-2 รอบ แต่แต่ละรอบก็จะเดิน ไม่ใช้รถ ระยะทางเดินก็ประมาณ 9 กิโล รวมกับหมุนตัวสวิงไม้อีก 100 กว่าที (แหะ...แหะ คือเขาตีกันปกติก็ 72 ทีแต่ผมยังตี 100 กว่าทีอยู่เลย ... ถือว่าออกกำลังเยอะ) บางหลุมสั้นไปก็ตีซ้ายทีขวาที ยืดระยะเดินซะงั้น รอบแรกที่ไปตี (เมื่อซัก 4 ปีก่อน) ตีเสร็จ ขับรถกลับบ้าน ถึงบ้านก้าวขาลงจากรถไม่ไหว ต้องเอามือยกขาข้ามขอบประตูรถลง นี่เรื่องจริงนะครับ :eek: :eek: นึกแล้วก็อนาถตัวเอง (นึกถึงสามเกลอเวลาเจอผีแล้วยกขาวิ่งไม่ไหวต้องเอามือยกขาแล้วค่อยวิ่ง) นี่แหละครับ ร่างกายเรามันเป็นเสียอย่างนี้ ทุเรศตัวเองเหมือนกัน ถึงต้องพยายามออกกำลังไว้

ส่วนเรื่องวิ่งนี่เพิ่งเริ่มได้ซัก 2 เดือนเองครับ ที่ทำงานเขามีกลุ่มนึงที่วิ่งกันประจำ เขาก็เห็นผมชอบเล่นกีฬา ก็เลยชวนผมไปวิ่ง อันนี้หนักมาก ต้องตั้งใจหน่อย เขาชวนผมไปวิ่งที่สวนจตุจักร วิ่งรอบนึงมัน 3 กิโล ก็เลยเป็นเป้าหมายว่าต้องวิ่งให้ได้ 3 กิโล ถ้าพาผมไปวิ่งรอบสนามบอล ซึ่งรอบละ 400 เมตร ผมคงหยุดตั้งแต่รอบที่ 2 แล้ว พอไปวิ่งที่สวนจตุจักร ก็เลยบังคับตัวเองให้วิ่งให้ครบรอบ (พวกกลุ่มที่เขาวิ่งกันเขาวิ่งกัน 3 รอบ) ตอนวิ่งหนแรก ที่ถนนที่ให้วิ่งเขาจะมีระยะบอกไว้ทุก 100 เมตร ที่ 600 เมตรนี่ผมจะตายซะให้ได้ ที่ 800 เมตรนี่ท้อมาก นึกอยู่ว่าเลิกดีกว่ามั้ง แต่กัดฟันวิ่งต่อ (กลัวเสียหน้า) วิ่งไปพอครบ 1 กิโล เฮ้ย 1 ใน 3 แล้ว น่าจะไหว ไปอีกนิดครบ 1.5 กิโล อ้าว ครึ่งทางแล้ว เลยวิ่งต่อจนครบ ทีนี้พอวิ่งที่จตุจักรได้ครบรอบ พอกลับมาวิ่งเองรอบสนามบอล ก็เลยมีกำลังใจว่าจะต้องวิ่ง 8 รอบ ก็เลยวิ่งมาเรื่อยๆ ตอนนี้จะเพิ่มเป็น 10 รอบแล้ว และหวังว่าจะเพิ่มขึ้นไปอีก

ที่เล่ามานี่อย่าหาว่าอวดตัวเลยครับ แต่อยากเล่าให้เพื่อนๆ ได้เกิดไฟที่จะดูแลตัวเองกัน อยากให้กำลังใจว่า ตอนเริ่มมันไม่ง่ายหรอก ต้องใช้กำลังใจเยอะจริงๆ ผมถือว่าพอมีเวลา เพราะไม่มีลูก ก็เลยทำอะไรได้เยอะแยะ แล้วภรรยาผมก็ชอบเล่นกีฬา แกเป็นนักวอลเล่ย์ของคณะที่เรียน (หมายถึงเมื่อตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยนะครับ ไม่ใช่ตอนนี้...แหม...) ก็เลยชวนกันไปเล่นกีฬาด้วยกันแทบทุกอย่าง (ฟุตซอลนี่ถ้าแกเตะได้แกไปกับผมแล้ว) เพื่อนๆ ที่มีครอบครัว และมีลูก ก็อาจต้องหาเวลาและหากิจกรรมที่เหมาะสม แต่อยากให้เริ่มต้นกันครับ

[นักอ่านชั้นอะ]

โม้ต่ออีกนิด

สำหรับผม ชอบออกกำลังตอนเช้าๆ (ยกเว้นเตะฟุตซอลกับที่ทำงานที่เลิกงานแล้วค่อยยกโขยงไปกัน) นอกนั้นจะว่ากันแต่เช้าเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้น เสาร์-อาทิตย์ผมนี่ ไม่มีตื่น 8 โมง 9 โมงหรือเที่ยงเลยครับ

แต่ก่อนผมตีแบด ก็เดี่ยวกับภรรยาผมนี่แหละ (อย่าลืมว่าเขาเป็นนักวอลเลย์เก่า สภาพร่างกายแข็งแรง ทักษะดี ดังนั้น ไม่หมูครับไม่หมู ตบผมแต่ละที - เอ่อ ตบแบดนะครับ - สนั่นคอร์ท) ก็ไปกันตั้งแต่คอร์ทเปิด 8 โมงเช้า ดังนั้น 7 โมงนิดๆ ก็ต้องตื่นแล้ว

พอตอนนี้มีวิ่งด้วย ยิ่งวิ่งสายมันยิ่งร้อน ก็เลยต้องร่นมาตื่น 6 โมงนิดๆ ไปวิ่งก่อน 7 โมง วิ่งราวๆ ครึ่งชั่วโมง (รวมวอร์มอัพด้วย) บางทีถ้าว่างเล่นกีฬาวันเดียว (แบบว่าอีกวันอาจมีนัด มีธุระ หรือต้องไปไหนต่อไหน) วิ่งเสร็จไปตีแบดต่อก็มี

ยิ่งถ้าตีกอล์ฟแล้ว จะพยายามจองก๊วนเช้าๆ ให้ได้ ส่วนใหญ่เช้าสุดจะ 6 โมงเช้า ดังนั้น ตี 5 ตื่นแล้ว แต่งตัวไปถึงสนามก่อน 6 โมงนิดหน่อย พอเห็นขอบฟ้าก็หวดกันโป๊งเป๊ง หน้าหนาวบางทียังไม่ทันสว่างดี เอาไฟฉายส่องลูกตีก็ทำมาแล้ว

[โอครับ]

แหม อ่านแล้วเกิดอารมณ์ :)อยากออกกำลังกายมั่งเลยครับ

ผมไม่ได้ตีกอล์ฟมา4ปีแล้ว สกอร์ครั้งสุดท้ายก็ 61/59 รวม120 พอดี น่าจะเล่นกับคุณนักอ่านชั้นอะได้นะครับ

แบดมินตันก็เลิกตีมา2ปี เมื่อก่อนตีแบดตอน3ทุ่มถึง5ทุ่มเสร็จแล้วก็ไปดริ๊งกันต่อ
ตอนนี้ไม่ตีแล้ว ดริ๊งอย่างเดียวเลย แหะแหะ:p

มาคุยด้วยนะครับ
เห็นห้องเหงาๆ ไปละครับ แว๊บ:D

[tussan]

ว่าจะเข้ามาตอบด้วย..หลายรอบแล้ว..แต่ไม่รู้จะคุยอะไร เรื่องออกกำลังกาย...
ตีแบดฯ...ตีกอล์ฟ...ตีไม่เป็นครับ...เคยตีเป็นแต่รัมมี่...โม้หน่อย...สมัยเรียนรามนี่..ผมผูกปีกิน..เพื่อนๆ เลยเชียวนะครับ...แต่นั่น..นานมากแล้ว...ระยะหลังจากนั้น..เล่นอยู่บ้าง...แล้วเสีย...ก็โทษ
ไปว่า คนในวงมืออ่อน..เล่นไม่มาตรฐานไปนั่น..พอเล่นไปเล่นไป..หลายๆวงเข้า..เสียมันซะทุกวง(ยิ่งเล่นด้วยดื่มด้วย...)...ก็เลยเป็นที่ประจักษ์ว่า..เราเล่นเก่งอยู่คนเดียว..คนอื่นๆ คนละดิวิชั่นกับเราหมด
...หยุดเล่นไปเลย..หลายปีแล้ว..หันมาออกกำลังข้อแขน ข้างเดียวพอ..ยกกะดก ยกกะดก...ต่อเนื่องเป็นเวลานับสิบสิบปี...หืดขึ้นคอเหมือนกันคุณนักอ่านชั้นอะ....
...ตอนนี้ดื่มน้อยลงครับ..ออกกำลังกายยังเท่าเดิม (ไม่ได้ออก).....
แฮะแฮะ คุยเพลินๆ...จะเลื่อนลำดับโพสต์ขึ้นมาซัก 1 ลำดับ....

[โก๋หลังวัง]

ก็เป็นผลต่อเนื่องในกระทู้ของผม ..คุณนักอ่านฯ ไปคุยเรื่องออกกำลังกายเอาไว้ ทำให้ผมนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองห่างเหินกับการออกกำลังมาหลายเดือน ด้วยเหตุผลคือพังผืดที่ส้นเท้าซ้ายของผมอักเสบ ทำให้รู้สึกเจ็บ-ปวดเวลาเดิน ไปหาหมอทั้งฉีดยากินยามา 2-3 รอบ ได้ยาก็อาการดีขึ้นแต่พอยาหมด ผมก็กลับไปเดินขโยกเขยกเหมือนเดิม ครั้งสุดท้ายหมอบอกว่าถ้าไม่หายจะต้องฉีดยาเข้าไปที่ส้นเท้า ซึ่งจะปวดมาก นับตั้งแต่นั้นมา ผมก็เลยไม่ไปหาหมออีกเลย ..ไม่ใช่หายนะครับ แต่กลัวหมอจับฉีดยา แหะๆๆ ผมเจ็บส้นเท้าอยู่ 4-5 เดือน ต่อมาผมก็มาลองใช้วิธีเอาเท้าแช่น้ำอุ่นตอนเช้า-ตอนเย็นดู เพราะผมคิดว่าที่มันเจ็บ-ปวดน่าจะเกิดจากเลือดไปคั่งที่บริเวณนั้น ความร้อนจากน้ำอุ่นน่าจะทำให้เลือดที่เท้าไหลเวียนดีขึ้น ซึ่งก็ได้ผลจริงๆ ครับ ไม่ต้องกินยาอะไรทั้งสิ้น แต่ก่อนกินยาคลายกล้ามเนื้อ-คลายเส้น มันก็แค่เพียงทุเลา พอหลังจากหายเจ็บส้นเท้าแล้ว ผมก็ไม่ได้ออกกำลังต่ออีกเลย แบบว่าถือว่าเป็นลูกติดพัน (ที่จริงขี้เกียจ :p )

หลังจากอ่านกระทู้นั้น นับว่าเป็นการเติมเชื้อไฟให้คุโชนขึ้นอีก ที่ส้นเท้าอักเสบหมอบอกว่าเป็นเพราะพื้นรองเท้าที่ผมสวมแข็งเกินไป .. ตอนนี้ผมเลยถอยรองเท้ากีฬาดู่ใหม่มา ผมเริ่มออกไปออกกำลังกาย เช้า-เย็น มาได้ 3 วันแล้วครับ การออกกำลังกายของผมก็คือ ปั่นจักรยานเสือภูเขาไปรอบเมือง แล้วไปที่สวนสาธารณะของเทศบาล แล้วก็เดินจ้ำต่ออีกประมาณ 3 ก.ม. แล้วก็กายบริหารนิดหน่อย กีฬาอย่างอื่นไม่ได้เล่นครับ ม่ายมีแรงแย้ว หุ หุ :D

[หมูปิ้ง]

เฮ้อ..(ถอนหายใจแต่เช้า) ตีกอล์ฟ ผมก็เคยหัดตีตั้งแต่ไทเกอร์ วู้ด ยังไม่แจ้งเกิด ให้โปรจับให้ ก็ไม่ได้เรื่อง ตีไม่ดี จนโปรถอนใจ ถอนตัวออกไปเอง บอกไม่หวายแล้วเพ่ ก็เลยเปลี่ยนหันไปตีแบตฯ (ซึ่งก็เล่น ๆ หยุด ๆ ไปเป็นพัก ๆ แล้วแต่เพื่อนฝูงจะตามหรือว่าง) จนเพื่อน ๆ แยกย้ายไปทำงานที่อื่นกันหมด ก็เลิก จะตีเทนนิส ก็กลัวเดี๋ยวภราดรไม่เกิด ก็เลยหันมาตีพุงอยู่กับบ้านยามว่าง (แฮ่) ตอนนี้ตีไปตีมาพุงชักจะยื่นออกมา เลยออกเดินรอบสวนน้ำที่หมู่บ้าน (ประมาณ ๘๐๐ เมตร) เฉพาะเช้าเสาร์-อาทิตย์ วันละ ๓ รอบครับ ตกตอนเย็นก็นั่งตีรัมมีกับพี่น้องที่บ้านฮับ (ลับสมอง อิ...อิ)

[นักอ่านชั้นอะ]

แหม! ขอบพระคุณทุกท่านที่เข้ามาช่วยกันคุย :o :o

คุณโอครับ - ใช่เลยครับ น่าจะเล่นกันได้พอดี ไปจับซะครับ เดี๋ยวผมจะหนีไป แฮ่ม :cool:

คุณtussan - ตีรัมมี่ ออกกำลังสมอง เหมือนคุณหญิงวาดเล่นไพ่ไทย ถือว่าได้ฝึกสมอง แล้วก็มีอยู่ตอนนึงที่บอกว่า ทิ้งไพ่ฉับๆ กล้ามแขนขึ้นเหมือนกันนะ ว่าแล้วก็เบ่งกล้ามโชว์ ฮา...

ครูโก๋ - ยินดีครับที่มีแรงกระเพื่อมเกิดขึ้น ฮ่า เรื่องอาการเจ็บนี่ใช่เลยครับ สารภาพว่า ผมโม้ไปซะเยอะเรื่องออกกำลังเนี่ย ทุกวันนี้สังขารก็ประท้วงแล้วนะครับ ทุกวันนี้ผมลงกระไดด้วยแขน (เพราะต้องเอาแขนพยุงตัวกับราวบันไดเวลาลงกระได) เวลาลุกก็ลุกด้วยแขนเหมือนกัน (คือต้องเอาแขนเกาะเฟอร์นิเจอร์ที่อยู่ใกล้ๆ เก้าอี้ โต๊ะ ตู้ ฯลฯ จนกว่าจะทรงตัวขึ้นได้) เพราะเข่ามันไม่ยอมรับน้ำหนักแล้วถ้าไม่ได้วอร์มก่อน อาการเจ็บพังผืดใต้ฝ่าเท้าอย่างครูโก๋นี่ก็เคยเป็นครับ ใช้แช่น้ำอุ่นนี่หายจริงๆ :)

คุณหมูปิ้ง - ตอนนี้สงสัยตี... กอล์ฟ ... เก่งกว่าไทเกอร์แล้วมั๊งครับเนี่ย :rolleyes: :rolleyes:

[นักอ่านชั้นอะ]

พูดถึงเรื่องอาการเจ็บนี่ อยากย้ำเลยนะครับว่า การวอร์มร่างกายสำคัญจริงๆ

ผมไปตีแบดนี่ เห็นคอร์ทข้างๆ แล้วก็ออกจะทึ่ง คือเขามาถึงก็ลงไปหวดกันเลย ไม่มีวอร์ม สำหรับผมนี่ ถ้าไม่วอร์มนี่ไมได้เลยครับ

เคยไปตีแบดทีนึง แล้วไม่วอร์มให้ถึง ขยับๆ ไปคิดว่าได้แล้ว ตีไปครึ่งชั่วโมง เจ็บแขน กัดฟันตีต่อ ครบชั่วโมง เจ็บขาเพิ่มอีก เดินเป๋ไปเป็นอาทิตย์

ฟุตซอลก็เหมือนกันครับ มีอยู่ทีเล่นแล้วก็ออกมาพัก พอเพื่อนเรียกให้เปลี่ยนลงไป ก็วิ่งลงไปเลย ไม่ได้สตาร์ทเครื่องใหม่ เล่นไปแป๊บเดียว เอ็นร้อยหวายประท้วงทันที จากคราวนั้นนี่ ผมต้องเดินย่องอยู่หลายสัปดาห์เลย เพราะเจ็บเอ็นร้อยหวาย

ส่วนกอล์ฟเห็นเบาๆ แต่ถ้าไม่วอร์มนี่ หลังไปเลยนะครับ บางวันผมไปสาย ไปถึงเกือบเวลาต้องที-ออฟแล้ว วอร์มไม่พอ พอตีจบเจ็บหลังแปล๊บๆ เลย

เล่ามาไม่ใช่เพื่อนๆ เลยมีข้ออ้างไม่ออกกำลังนะครับ ไปออกกำลังเถอะ แต่อย่าลืมวอร์มด้วย

[นักอ่านชั้นอะ]

คุยต่ออีกนิด (คุยแล้วมันส์)

วิธีหนึ่งที่จะบังคับตัวเองให้กัดฟันไปออกกำลังไว้ ก็คือ ลงทุนกับมันเยอะๆ ครับ จะได้บังคับตัวเองให้พยายามไปใช้มันให้คุ้ม

อย่างครูโก๋ไปถอยรองเท้าคู่ใหม่มานี่ ได้เลยครับ ตอนนี้อย่างน้อยๆ เราก็ต้องพยายามใช้มันให้คุ้มแล้ว

ตอนผมหัดเล่นกอล์ฟ ก็มีบางคนบอก ซื้อเหล็ก 7 มาอันเดียวก่อน ไปลองตีดูก่อนว่าชอบมั๊ย ฯลฯ แต่ผู้บริหารที่บริษัทผม ที่ชวนผมไปตีกอล์ฟเหมือนกัน แกบอกว่า คุณซื้อมายกชุดเลย แล้วคุณจะเสียดายเงิน ทำให้คุณต้องพยายามไปใช้มัน อย่างผม (ตัวแกน่ะครับ) ตอนหัดเล่น ผมไปซื้อมาเลยทั้งชุด แล้วก็เล่นมาจนทุกวันนี้

ผมก็เชื่อแก ไปถอยมาทั้งชุด (แต่ก็หาชุดที่ราคามิตรภาพก่อนนะครับ) แล้วก็จริง คือตั้งอกตั้งใจใช้มันให้คุ้ม จนติดไปแล้ว ตอนนี้เปลี่ยนไปหลายชุดแล้ว (พยายามบังคับตัวเองไปเรื่อยๆ แหะ แหะ)

อีกอย่างคือผมจดครับ ทำตารางออกมาเลย ใช้ Excel ง่ายๆ ทำตารางมาแล้วคอยติ๊กว่าวันไหนเราออกกำลังอะไรบ้าง (อย่างที่บอกผมเล่นหลายอย่าง) ข้อดีคือ พอเราเล่นได้หลายๆ วันเข้า มันก็เป็นกำลังใจให้เราว่า เออ! เราเล่นได้หลายวันแล้วนะ แล้วถ้าเราไม่เล่นหลายๆ วันเข้า ก็ละอายต่อบาป ว่า เฮ้ย ตารางมันชักโล่งๆ แล้วแฮะ ก็ต้องจัดเวลาไปเล่นให้ได้